De laagconjunctuur van kwaliteitsbeleving

Bijgewerkt op: 24 feb.



Voor De Hondenfotograaf had ik kalenders besteld. Voor proef - als ze mooi genoeg zijn zou ik die misschien kunnen verkopen in de studio.


Recent ontving ik de twee bewuste kalenders. Helaas waren ze van een teleurstellende kwaliteit. Het was direct duidelijk dat ik dit niet eens wil ophangen in mijn studio. Liever ook niet weggeven - in ieder geval niet aan klanten. Laat staan verkopen! Ik kan er echt helemaal niets mee.


Slechte en dunne kwaliteit papier, lelijke afdrukken, niet eens een kartonnen achterkant, zodat hij ook niet vlak aan de muur hangt. Helemaal niet keurig verpakt. Echt zó erg niet het geld waard.


Ik vroeg de producent wat ik daar nou mee aan moest. Die kon duidelijk helemaal niets met mijn teleurstelling en bezwoer mij dat AL zijn andere klanten zeer te spreken waren over de GEWELDIGE prijs-kwaliteit verhouding en dat IEDEREEN er HONDERDEN bestelde. Nou fantastisch natuurlijk. Wat mij wederom tot het besef bracht dat het veel mensen blijkbaar niet interesseert. Echte kwaliteit. Veel mensen kennen het niet eens meer. Mijn wederhelft - werkzaam in de high end audio - roept het ook al jaren - als het bijvoorbeeld over koptelefoon-oortjes voor smartphones gaat.


En in de studio merk ik het ook. Mensen weten niet meer wat persoonlijk service inhoudt. Meer dan eens heb ik mensen tegen mij horen zeggen: 'dit heeft nog nooit iemand voor mij gedaan'. Misschien is het mijn leeftijd, misschien woon ik in het verkeerde deel van het land - maar wie stelt er nou geen prijs op oprechte aandacht en echte inzet?


Maar ik blijf hoop houden. Hoop dat mijn doelgroep toch ook hier in mijn buurt zit. Aardige, welopgevoede en welopgeleide dames en heren en jongens en meisjes die wel nog oog hebben voor wat echt is. Wat mooi is. Waar bezieling in zit. Wat tijd en aandacht kost. Op persoonlijke titel. Van mij voor jou. Of moet alles alleen nog maar via algoritmen geregeld worden?